سلام. اين يه غزله كه چون به كتاب جديدم نمي رسه مي ذارمش اينجا .

 

خوردند نان گندم ده را كلان­تران

سگ ريختند بر سر ما استخوان­تران

 

 نخ ريختيم و چله كشيديم و دار ما

 محكم نبود بي گره ناتوان­تران

 

مرگ آمد و سقط شد و لبخند مي­زديم

ما مردم نمرده به نا مردمان تران

 

برف  از قضا به بام نشست و جدا شدند

از بين ما بلندتران؛ نردبان تران

 

پيش از صدا به كوه رسيديم ، بي نفس

هي ها! نفس چه فايده بعد از دوان­تران

 

حقا كه جبرئيلكي از آسمان ما

افتاده پشت بام شما بد اذان تران

  

تق تق بزن به تخته كه مي­بارد آسمان 

تف ... تف به سر سلامتي استكان تران!

          

فصل بهار مي­رسد اي كاش تر كنند

از خون ما گلوي گناهي جوان­تران

 

 

                                                                         منصوره حكمت شعار- 16/6/13۸۷